woensdag 29 maart 2017

Sporty in BLOS

Na een rustige periode in de gips, waarin veel ruimte was voor allerhande wilde naaiplannen, kon ik vorige week eindelijk terug plaatsnemen achter mijn favoriete huishoudelijk apparaat ;) Net op tijd om mee op de kar te springen van de nieuwe BLOS-collectie van About Blue Fabrics.
Ik ben nog steeds in mijn streepjesfase - ik vermoed dat die nog wel even gaat voortduren ook - en toen mijn oog deze lijnen spotte, ging ik over de streep (vette wink, #flauwewoordspeling). Niets dan lovende woorden, want naast de geweldige prints, werd deze collectie geprint op dezelfde fantastische zomersweatkwaliteit die we ondertussen van About Blue Fabrics gewoon zijn.


Ideaal gerief voor zomerse truien en sweaters, maar mijn kinderen zijn tegenwoordig vooral uit hun broeken gegroeid. In de plaatselijke bibliotheek snuisterde ik eens in de recente Ottobres en in de laatste editie (1/2017) stond dit sportieve driekwart joggingbroekje (model Kiwano). Jolien was direct verkocht.

Enig kleine minpuntje, het model begint vanaf 134 en Jolien past net in een 128. Indachtig dat Ottobre meestal vrij ruim valt, knipte ik een 134 zonder naadwaarde, verkorte 3 cm en stikte de buitenbeennaad op 1 cm in plaats van 0,7cm. Dat laatste was niet nodig geweest, want nu het broekje qua breedte vrij nipt. Gelukkig spant er niets, dus geen geklaag aan dochterskant.

Het broekje stikt vlotjes weg. Het meeste tijd stak ik in het doorstikken van de zakken en pijpboord met een overlocksteek op mijn naaimachine. Maar zelfs dat ging redelijk gemakkelijk. En het is dat, dat dit broekje wel een professioneel allure geeft, niet? Strikken, dat vindt het model nog een beetje lastig, dus sinds kort hanteren we gewoon een koordstopper - toevallig en masse in huis ;) (nog een beetje sluikreclame voor k-bas :))

Het model past perfect bij de sportieve stijl van dochterlief. Ze kan vrijuit bewegen én handstand doen op de meest onmogelijke plaatsen zonder haar onderbroek te showen. Ik denk dat ze het liefst dag en nacht zou wonen in zo'n outfit. En wie kan haar ongelijk geven?


donderdag 16 maart 2017

Mijn 'greige' cardigan

Een tijdelijke blogstilte, hier op dit plekje wereldwijde web. Helaas, ik had het graag anders gezien. Een kleine aanvaring met de grond is daarvoor verantwoordelijk. Resultaat van die aanvaring is immers een, weliswaar prachtig kleurtje (*grijns*), onbuigzaam materiaal rond mijn arm. Vier volle weken al, en nog minstens één week te gaan - niet dat we aftellen of zo. 
Nu naaien even on hold staat, heb ik plots een zee van tijd te doden. Ik deed mijn best deze te vullen met psychosociaal verantwoorde TV-reeksen, maar toen ik na een avondje Temptation *wink* ook nog zoiets als 'Adam zoekt Eva' onderging, had ik het helemaal gehad. 
Afleiding, dat was dringend aan de orde. En toen zag ik vanuit mijn ooghoeken mijn brei lonken, waar ik nog net een halve mouw van moest afwerken. Die brei startte ik 'nog maar' 11 maanden geleden op, op een heerlijk naaiweekend waar ik de pedaal van mijn naaimachine vergat. Een klein bezoekje aan de lokale Zeeman later, zat ik daar in de zetel met 'greige' (de kleur houdt het midden tussen grijs en beige) wol, een stel priemen en wat brei-grage companen. Toch al in de 'vergeet-modus' besloot ik lustig verder te improviseren. Met wol van 10 euro voor 10 bollen (ik zeg maar iets, weet ik veel wat dat kostte, dat was 11 maanden geleden é mensen) kan je je zoiets wel permitteren. 
Mijn brei-ervaring beperkt zich tot wat rechts en averechts, opzetten, meerderen en minderen en weer afzetten, dat lukt ook nog net en meer kwam er ook niet aan te pas. Nee, ook geen patroon. Gewoon op 't zicht. Dat mijn zicht bij het bepalen van de gewenste lengte van de voorpanden achteraf gezien wat weg had van een dronkeman, dat moet ik er helaas bij nemen. Aftrekken is géén optie.
U vraagt zich misschien af hoe dat dan in zijn werk gaat, breien met één mobiele arm. Terecht ook, want echt vlot werkt dat nu niet. Maar ik ben al een tijdlang afgestapt van gewone rechte priemen, en dus ook van pogingen die onder mijn dichtgenepen oksels te manoeuvreren. Gewoon over en weer op een rondbreinaald werkt prima, is veel relaxter én bovendien een pak socialer. Niks geprik in de ogen van je minderjarige zetel-buur, en ook op het openbaar vervoer neem je slechts minimale ruimte in. 
Het ineenzetten, dat is toch echt het spannendste aspect aan heel het improviserend brei-gebeuren. Gaan die afzonderlijke delen wel iets draagbaars opleveren? Wel, niks wow, en absoluut niet perfect. Maar aftrekken is géén optie (of zei ik dat al ;)) en dragen zal ik de vest doen. Al is het maar omdat mijn kleerkast weinig huisvest dat gemakkelijk over een gips past. Ha!


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...